Kunst

Het Multatuli Huis

Hoeveel musea bestaan er waar je moet aanbellen om naar binnen te kunnen?
Nachtbraker
Tessel Dekker

Tessel heeft Geschiedenis en Kunstgeschiedenis gestudeerd en vindt het prachtig wanneer die twee samen komen. Hoewel ze als kind de tweede prijs voor een tekenwedstrijd heeft gewonnen, vindt ze het veiliger om kunst alleen te bekijken. Ze schrijft, regelt tentoonstellingen en organiseert een eventje hier en daar. Verder heeft ze een hekel aan hardlopen en is ze dol op haar kat Lowietje.

Bekijk meer van Tessel Dekker
Nachtbraker
Mattia Ilic

Mattia is al bijna drie decennia hier en vermaakt zich op z'n tijd best prima. Hij houdt van dieren, planten, oude gebouwen en zweert bij De Keuringsdienst van Waarde. Ook schrijft en tekent hij weleens wat, waardoor hij momenteel een van de trouwe illustratoren van Nachtbrakers is. "

Bekijk meer van Mattia Ilic
De meeste mensen zullen Multatuli (1820-1887) kennen van het expressieve borstbeeld op de Torensluis bij het PC Hoofthuis en van toetsen op de middelbare school (Wat was zijn echte naam? Eduard Douwes Dekker). De schrijver was belangrijk, maar waarom ook alweer? Om de herinnering even op te frissen: Multatuli kun je met recht een held noemen. Hij is een van de eersten die zich uitsprak tegen het beleid van de Nederlandse overheid in gekoloniseerd Indonesië. Daar werd de plaatselijke bevolking onder de noemer van zogenaamde ‘herendiensten’ – een verkapte vorm van slavernij – gedwongen tot zware arbeid.

Kritiekgolf

In zijn Max Havelaar (1860) bracht Multatuli kritiek uit op dit stukje zwarte bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis. Zijn protest was niet zonder gevolg: het boek stond aan de voet van een opkomende kritiekgolf in Nederland, waardoor uiteindelijk zowel de herendiensten op Nederlands-Indië als de slavernij in de daaropvolgende jaren werden afgeschaft. Wat minder bekend is, is dat de schrijver zich niet alleen het lot aantrok van de koloniale bevolking, maar ook dat van vrouwen in de westerse wereld. Zijn progressieve ideeën over de autonomie van de vrouw inspireerden beroemde feministen, zoals Wilhelmina Drucker. Ook wat dat betreft was hij dus een held (Zie bijvoorbeeld de bundel De minotaurus onzer zeden: Multatuli als heraut van het feminisme). Al in 1910 richtten liefhebbers van de schrijver de vereniging 'Het Multatuli-Museum' op, die haar doel uiteindelijk zou verwezenlijken in 1975. Inmiddels houdt het kleine museum zich al veertig jaar dapper staande te midden van de vele musea, die Amsterdam rijk is. De charme van zulke musea weet de Turkse schrijver Orhan Pamuk prachtig weer te geven in de laatste hoofdstukken van zijn boek Het museum van de onschuld (2008). De hoofdpersoon brengt, geobsedeerd met het idee de herinnering aan zijn geliefde levend te houden, alle materiële herinneringen aan haar samen in een museum (Pamuk heeft zijn fictieve museum overigens werkelijk opgericht: je kunt het sinds 2012 bezoeken in Istanbul). Voorafgaand legt hij een indrukwekkende queeste af langs vele kleine musea over de hele wereld – waaronder het Teylers Museum in Haarlem. In zijn boek trekt Pamuk de analogie tussen de liefde van een mens voor een medemens en de liefde van kleine musea voor hun collectie.

Uit alles in het Multatuli Huis blijkt diezelfde liefde. En op liefde moet het ook draaien, want sinds 2013 ontvangt het museum geen subsidie meer van de gemeente. Het bureau waarachter Multatuli werkte, zijn reiskoffer, de sofa waarop hij overleed, zelfs de urn waarin zijn as werd bewaard en een lok van zijn haar zijn hier uitgestald. Als relikwieën in een kerkkapel zijn deze herinneringsobjecten samengebracht in zijn geboortehuis, om voor de eeuwigheid te bewaren. Dan geeft het niet dat het een beetje provisorisch oogt: de foto’s aan de wand zijn geprint, de tekstbordjes liggen op de objecten en hangen niet aan de muur. Juist dat alles tezamen geeft dit soort kleine musea de charme, die ze absoluut de moeite waard maken om te bezoeken.
Lees verder binnen de categorie "Kunst "
Lees meer van deze maker

Historie

Lekkergaan: 1917. Romanov & Revolutie

Nee. De zeekomkommer van Rasputin is niet te zien. 

Historie

Het Pianola Museum

Dit is zo'n plek waar je écht eens heen moet gaan.

Historie

Lekkergaan: Eten in oorlogstijd

Tulpenbollensoep: niet echt lekker, wel informatief.